Met de nodige daadkracht en vol goede moed vertrok ik samen met mijn kersverse echtgenote Carolien reeds kort na ons huwelijk deze afgelopen zomer. Doel? Medische bijstand verlenen in de gebieden waar geen andere hulp komt. Nog steeds schrik ik soms van het heersende contrast: talloze armoedige kerkgebouwen, maar de echte medische hulp? Zo goed als onbestaand.
Het uitgaan van onze medische teams binnen deze gebieden is een opdracht dat ik reeds met hart en ziel vervul gedurende 28 jaar (sinds 1990).
Een stralende lach
Tot mijn vreugde heeft Bolivia en Haïti mijn vrouw Carolien bijzonder goed onthaald. Ze doet fantastisch werk als tandartsassistente (Bolivia) en beginnende verpleegster (Haïti), een groot contrast met haar jarenlange studie in de kunst aan de Universiteit van Antwerpen. Ze beseft het soms zelf niet maar met haar stralende glimlach en warme persoonlijkheid verrijkt ze de bevolking met een beetje meer hoop en kracht.
Bolivia
Ons jarenlange werk in de Andes op onze Missiebasis (Yamparaez) en in Tarija (Guaranies) kon opnieuw worden hervat, waarna we richting de Aeoreo’s en de Quitucunuquiñas vertrokken in het Amazonegebied. Hun problemen al even complex als hun namen.
Naast het verrichten van de medische tochten vormde ook het herstel van onze meer dan 30 jaar oude tweedehands hospitaal vrachtwagen (sinds 1996) een belangrijke rol. We hebben reeds 4.650 dollar uitgegeven om het mechanische gedeelte te herstellen maar botsen nog op een tekort van 5.000 dollar waarmee we de vrachtwagen willen voorzien van een noodzakelijke beschermlaag bestaande uit aluminium. Schade als gevolg van schurende boomtakken heeft doorheen de jaren talloze kleine scheurtjes veroorzaakt in de schil van de vrachtwagen (Boliviaans: “Papel Plastico”), waardoor binnensijpelend vocht in deze vochtige Amazone-streek een groot deel van het interieur vernielde.
Ook het elektrisch gedeelte heeft een dringende opknapbeurt nodig en is het nodig om de 6 zonnepanelen op het dak te herstellen om onder meer het laboratorium in werking te kunnen stellen. Ik vermoed dat we in totaal 15.000 dollar aan reparatiekosten zullen hebben. Dankzij jullie hulp is meer dan de helft van het bedrag reeds ontvangen.
Haïti
Na onze medische tocht in Bolivia vervolgde we onze weg richting de Haïtiaanse bergen. Het werd een zeer intense en belangrijke (levensreddende voor velen) onderneming.
Jawel, je leest het goed, geen enkele arts!
In mijn 25 jaar lange loopbaan als arts kan ik helaas getuigen van een steevaste afwezigheid van de grote NGO's in die streken. De enige uitzonderingen op de regel waren 'Artsen Zonder Grenzen' met een kliniek in de tweede grootste stad van Haïti (Carrefour) en de historische hoofdstad van Bolivia (Sucre). Het diepe binnenland viel echter tekens uit de boot.
De huidige tocht in het Haiti¯aanse berglandschap konden we doorkruisen in onze recent aangekochte tweedehands Ambulance: een Toyota Landcruiser Jeep met reeds 220.000 km op de teller. Een bedrag van 10.000 US$ van de in totaal 15.000 US$ hebben we reeds mogen ontvangen! Stijle tot zeer stijle hellingsgraden van de wegen (> 20%) zijn er de regel. Gelukkig mochten we deze tocht uitzitten met een 4x4 en zonder zware regens. Dit stelde ons in staat onze bestemming te bereiken na de lange reis: het arme dorpje 'Manceau'.
Heel veel lokale artsen, verpleegsters en tandartsen zitten te smeken om hun eigen bevolking te helpen maar door gebrek aan geld zijn ze onvoldoende, tot helemaal niet, in staat de nodige medicatie te voorzien en de verplaatsingskosten te vergoeden. Geloof me vrij: hun lijden is reîel! Een medische tocht kost al gauw ca. 2.000 US$ en gaat net zolang door tot de voorraad aan medicatie op is.
Een blij weerzien: het weeshuis Talita Cumi
In Bolivia wilde ik graag mijn vrouw Carolien het huis laten zien waar ik twintig jaar geleden heb gewoond. Toen ik in 1998 naar de bergen in de Andes vertrok, besloot ik om samen met enkele anderen mijn woonplaats te transformeren tot een weeshuis: 'Talita Cumi' ofwel 'Little girl, I say to you, arise'. De eerste weeskinderen die we konden opvangen waren ernstig tot zeer ernstig misbruikt. Nu heb ik mijn oude woonplaats opnieuw bezocht en kon met vreugde in het hart vernemen dat dit weeshuis reeds 500 kinderleventjes kon begeleiden.
