Ik ben al een tijdje terug in Bolivia na "hersteld" te zijn van een toch wel veeleisende medische tocht in het binnenland van Haïti.
Eerst een terugblik op Haïti
De noodkreten blijven via e-mail toekomen vanuit Haïti. Zo is er een herhaalde "oproep" van onze Haïtiaanse teammanager in verband met de enorme behoeften van een klein dorpje genaamd Gervais, waar ik afgelopen zomer heb gewerkt. De kinderen lijden er echt honger en er is een chronisch gebrek aan geneesmiddelen die we ons niet altijd kunnen veroorloven door geldgebrek. Desalniettemin hebben we al wat broodnodige extra steun overgeschreven om tegemoet te komen aan de meest urgente behoeften.
Ik ben wel erg dankbaar voor een fonds van ongeveer 3.500 US$ dat Doctors On Mission kreeg, maar dit mag ik niet aanraken daar dit een fonds met speciale “bestemming” is om een 2de hands 4 * 4 Jeep aan te schaffen voor Haïti. De totaal prijs hiervan zal rond de 15.000 Dollar schommelen. Het droevige nieuws is echter dat het heel moeilijk wordt, zo niet onmogelijk, om al het werk in Haïti verder te zetten. De dagelijkse kosten voor medicatie, medisch materiaal, minimum betaling van teamleden en hun gezinnen en de transport kosten zijn bijna niet bij te houden.
Nu Bolivia
Hier in Bolivia is er een reële probleem door het totaal verwaarlozen van de Indianenstammen in het Amazonegebied tegen de Braziliaanse grens, met vele tropische ziekten die dikwijls slechts behandelbaar zijn met dure medicatie. We hebben opnieuw veel medicijnen en medische apparatuur moeten aankopen in de stad om naar die verre plaatsen te kunnen gaan waar geen internet, elektriciteit of stromend water is.
We zijn nu net, dood vermoeid, terug van enkele van deze stammen (Aeoreo's en Chiquitanas). Ikzelf heb er Pediculosis (luizen met veel jeuk) en Parasitosis (met bijhorende diarree) opgelopen maar had tot vandaag geen tijd om mezelf te beginnen behandelen.
We brengen kritische hulp met onze medische teams om de veel kleinere stammen in deze regio in leven te houden en hun levenskwaliteit te verhogen. Het gebied waar we werken is ongeveer 25 keer groter dan België en heel wat minder toegankelijk. Alles samen voelt dit medisch werk echt aan als vechten tegen de bierkaai, nu al meer dan 2 decennia lang.
Elk leven is uniek en waardevol. We zouden ons dit allemaal ten volle moeten realiseren en onze handen naar hen uitstrekken.
Het land Bolivia
We werken in Bolivia sinds 1986, en nu ook in Haïti sinds 2010. De Boliviaanse bevolking wordt geschat op 10,6 miljoen en is multi-etnisch. Het land is ongeveer 36 keer groter dan België en is ingesloten door vijf landen: Peru, Brazilië, Paraguay, Argentinië en Chili. Verschillende oorlogen zorgden ervoor dat Bolivia de toegang tot de oceaan verloor, gevolgd door lange perioden van politieke instabiliteit, dictatuur en economische ellende. Op deze manier werd Bolivia het armste land van Zuid-Amerika.
De huidige president, Evo Morales, een Aymara die al meer dan 10 jaar aan de macht is, brengt nu wel meer structurele hulp aan de Andes-bevolking (Quetchua's of Inca's en Aymara's), maar het gebied dat naar Brazilië leidt krijgt vrijwel geen enkele hulp. Naast de grote stammen in de Andes zijn er nog de Guaranies in het zuiden tegen Paraguay. En dan zijn er nog 33 andere nomadische groepen in Oost-Bolivia, bedreigd door armoede en uitsterving, die gedurende de laatste 10 jaar volledig genegeerd werden door het huidige regime.
Volgens het “VN Development-programma” leeft 64,6% van de Boliviaanse bevolking onder de armoedegrens. In het binnenland moet dit % ongeveer 100 zijn.
Wie zijn wij?
Sinds een eerste "wake-up"-call in 1986-1987 tijdens een medische stage van zes maanden in de arme kinderklinieken van Sta. Cruz, kon ik veel lokale medische teams naar afgelegen gebieden leiden waar nooit een dokter komt. We hebben dit Boliviaanse werk in het binnenland van Haïti als het ware gekopieerd na de aardbeving in Haïti (2010) waar er meer dan 250.000 doden vielen en 100.000den zwaar gewonden, en na de cholera-epidemie (2012) die het leven kostte aan nogmaals een 20.000 tal voornamelijk kinderen.
Bijna overal waar ik kom, als blanke westerse arts, trek ik jonge lokale artsen, verpleegkundigen en tandartsen aan die uit deze arme gebieden komen. Ze kregen de kans om verder te studeren aan de plaatselijke universiteit in een nabijgelegen stad, wat hier soms dagen wandelen betekent en dan op de “hoofdweg” een busreis van minstens 1 dag. Met de hulp van Doctors On Mission zetten we teams op, en gedreven door hun jong idealisme gaan deze artsen terug naar hun plaats van herkomst diep in het binnenland.
Er zijn in al die jaren talloze kleine kliniekjes opgezet, eerst in Bolivia en vervolgens in Haïti, evenals een weeshuis in Haïti dat helaas eind 2016 door een orkaan (Matthew) werd verwoest. Meer dan duizend stierven in de regio, maar alle weeskinderen hebben het overleefd en relocatie werd mogelijk gemaakt dankzij het werk van het Haïtiaanse Doctors On Mission team.
Onze "roep" is dus om te gaan waar geen artsen aanwezig zijn: te arm, geen elektriciteit, geen voedsel, geen drinkwater. Bovendien waren we van bijzonder belang tijdens natuurrampen zoals de aardbevingen in Bolivia (1998) en Haïti (2010), overstromingen van de Amazone (2007-2008) en cholera-epidemieën in Bolivia (1992) en Haïti (2012). Op dringend verzoek van enkele organisaties kon ik ook hulp bieden tijdens de Super Tyfoon op de Filippijnen (2013) en aan de minderheidsgroepen in N. Pakistan (2010-2012).
