Toen eindelijk het licht op groen kwam te staan, zijn we deze zomer vertrokken om ons lokaal artsenteam bij te staan aan de Boliviaans-Braziliaanse grens. Het werd een moeilijke en ook gevaarlijke medische missie die de nodige volharding vraagt, maar de vraag van onze lokale artsen was groot.
Wat wij zien, en wat zij zien
In Europa zien we alles: kranten, TV, sociale media. Aan de grens met Brazilië hebben we sporadisch en tergend langzaam internetcontact, enkel in de meer bevolkte gebieden; in de kleinere dorpen is er geen elektriciteit of TV, terwijl hier vele duizenden anonieme doden vallen door de Braziliaanse coronavariant, het Dengue- en Chigunyaya virus, malaria en andere tropische ziekten.
De afgelegen dorpen
Vele kleine dorpen waren niet gewaarschuwd voor het nakende gevaar van de Braziliaanse coronavariant. De gezondheidszorg in deze kleine afgelegen dorpen is echt 0,0%. We zijn met ons lokaal Doctors on Mission-team naar de Amazone gaan helpen met preventie en behandeling, met de nodige medicatie, zelfgemaakte mondmaskers en de juiste mentaliteit mee. De groepsgeest was optimaal.
Zo gingen we op expeditie naar kleine, armoedige dorpen in de Amazone. In deze zeer afgelegen dorpen viel de aanwezigheid van de Braziliaanse variant voorlopig nog mee, omdat ze zo afgelegen van elkaar liggen; dit stelden we vooral vast door iedereen eerst te “screenen” op temperatuur en de oxygenatiegraad te meten. Zoals gewoonlijk konden we er basis- en tropische gezondheidszorg brengen.
Deze dorpen zijn door de grote afstanden geïsoleerd, maar konden niet ontsnappen aan andere levensbedreigende ziekten: het leger had blokkades aangelegd en liet niemand door naar de gebieden waar medische hulp verkrijgbaar was, met veel meer doden door andere tropische ziekten tot gevolg. De allerarmsten zaten zo meer dan een jaar zonder enige zorg, voeding, water of medicijnen. Via veel omwegen werd een kind met een acute, zeer pijnlijke appendicitis nog net op tijd gered.
Een vierde golf
Na een tweede en derde golf met vele doden door de Braziliaanse variant, vreest men nu een vierde golf met de deltavariant, waarvan het aantal besmettingen alarmerend stijgt. Brazilië telt inmiddels meer dan 600.000 doden door corona, Bolivia ook vele tienduizenden. In de grotere steden in de Amazone zagen we tijdens ons verblijf veel nieuwe begraafplaatsen, aangelegd voor de coronadoden, want ook daar was er te weinig geneeskundige zorg zoals zuurstof, terwijl mensen er soms al op 35-jarige leeftijd sterven door een lage immuniteit ten gevolge van ondervoeding of onderliggende tropische ziekten.
Het werk zelf
Het werk is uitputtend door de hoge temperaturen van plus 35 graden, en omdat we ons moesten beschermen met een dubbel mondmasker, een aangezichtsscherm en een speciaal gemaakt werkpak. Door gebrek aan medische posten werkten we buiten, in de schaduw van een boom. Net voor het regenwoud zagen we ook veel geïmproviseerde vluchtelingenkampen van mensen die de Amazone ontvlucht waren om aan de pandemie te ontsnappen.
Jammer genoeg leed ik zelf ook aan een vrij ernstig viraal syndroom, maar door gebrek aan bloedname kon men niet uitmaken wat ik precies had. Na een 10-tal dagen was ik gelukkig weer aan de beterhand.
De Andes basis, en Haïti
Op vraag van de lokale autoriteiten gebruiken we onze grote Andes basis, op 3.200 meter hoogte, al enkele maanden als quarantainecentrum.
De fondsen waren helaas te beperkt om ook nog naar Haïti te gaan. Nu is de situatie daar ook zeer gevaarlijk geworden, met de moord op de Haïtiaanse president en vele andere moorden en ontvoeringen. We proberen wel nog “online” te werken met de mensen die we kennen, om het werk verder op te volgen en ook te sponsoren als de noden te groot zijn en we daartoe de middelen hebben.
Gelukkig is er ook meer hulp van buitenlandse organisaties, en is de nood voor de weeskinderen niet meer acuut. Deze Haïtiaanse hulp ontstond in de eerste plaats als noodactie in het kinderdorp van onze vriend Johan Smoorenburg, met een 200-tal weeskinderen, tijdens de aardbeving van januari 2010.
Het goede nieuws is dat onze lokale teams het werk ook verderzetten zonder ons, mits voldoende ondersteuning.
Toch voelen we ons gelukkig dat we dit werk voor onze naaste kunnen doen, en dat we kunnen rekenen op een geweldig artsenteam.
