Eerst en vooral de hartelijke groeten vanuit Bolivia! Het is sinds het Kerstverlof geleden dat ik nog eens geschreven heb. De warmste week werd ook een warme week voor Doctors On Mission en we konden toch in totaal een goeie 4.000 Euro bij mekaar krijgen. Niet slecht voor een eerste maal.
Kerstgeschenkjes, en Haïti na de orkaan
Mede dankzij de bijzondere inzet van enkelen en 2 kerken in NL konden we kerstgeschenkjes geven aan zowel de Pakistaanse weeskinderen waar ik werkte, als aan de Haïtiaanse weeskinderen, meestal wat extra voedsel. Ook konden we de Haïtiaanse weeskinderen verder medisch begeleiden, daar ik in Oktober-November 2016 naar Haïti was vertrokken nadat orkaan Matthew, de ergste orkaan daar in 50 jaar, hevig had toegeslagen. Zowel mijn weeshuis als kliniek waren vernietigd. We ploeterden toen ongeveer 15 uur door modder en rivieren met jeep, motorcycles en te voet over de omvergewaaide palmbomen heen, maar we hebben ze bereikt en medisch kunnen verzorgen, en nieuwe locaties gezocht. Er waren ongeveer 1.000 doden in deze zone en talloze gewonden in de naburige dorpen, maar alle weeskinderen overleefden het!
Immunologie en Epigenetica
Bovendien was ik zo onder de indruk van het succes van mijn eigen herstel van een zeer ernstige ziekte in Haïti begin 2016 dat ik in September 2016, toen ik nog in Belgie was, verder medische studies gevolgd heb op avonden en gedurende weekends, met nadruk op Immunologie en Epigenetica binnen de Orthomoleculaire Geneeskunde. De 2de helft van Januari heb ik dan ook in het Gentse met succes mijn examen afgelegd.
Terug naar Bolivia
Eind Januari ben ik dan terug vertrokken naar Bolivia. Er stond immers enorm veel werk te wachten, daar we er de laatste 30 jaar medische basissen hadden opgezet zowel in de Andes, de Amazone tegen de grens met Brazilie, als onder de Guaranies in Zuid-Bolivia. Wij werken sinds enkele jaren in een grote regio tussen de Andes en de Amazone waar zo goed als geen gezondheidszorg te bekennen valt.
Gezien de, toch voor Bolivia, vrij goed georganiseerde gezondheidszorg bij de Quetchua's en Aymara's in de Andes sinds Evo Morales aan de macht kwam in 2005, leggen we ons sinds enkele jaren veel meer toe op een enorm achtergelaten regio, ongeveer 15 maal Belgie, dat uitloopt vanuit de Andes naar de Amazone. De plaatsen liggen zeer afgelegen en we werken ongeveer 700 Km ten Noord- en Zuid-Oosten van Santa-Cruz de la Sierra. Ik heb er nu zonet een eerste expeditie opzitten.
De langzame moordenaar
We concentreren ons daar vooral om de langzame moordenaar uit te schakelen, zoals de Vlaamse journalist Stijn Vercruysse het zou verwoorden. Een trage stille doder. De meeste kinderen krijgen er niet de noodzakelijke 2.100 kCal per dag waardoor ondervoeding ontstaat in allerlei graden. Daardoor functioneren de cruciale lichaamsdelen minder, zoals de lever, het hart en de nieren.
Dit wordt nog in de hand gewerkt door de aanwezigheid van de alomtegenwoordige parasieten in het lichaam. Vroegere studies wezen uit dat een kind daar gemiddeld met 400% parasieten zit. Dit betekent duizenden tot tienduizenden larven en eitjes in de ingewanden, van minstens 4 verschillende soorten parasieten. Iedereen krijgt er sowieso een anti-parasieten kuur en multivitamines. Door de ondervoeding en de aanwezigheid van die parasieten geraakt de eigen weerstand overbelast waardoor de immuniteit enorm daalt. Het lichaam stort stilletjes aan in en meer en meer ziekten nemen de bovenhand.
De overgrote meerderheid van de 28.000 kinderen onder de 5 jaar, meer dan 90%, die wereldwijd iedere dag sterven, 8.620.000 per jaar, zijn in feite te wijten aan nog maar 5 eenvoudig te vermijden ziekten waaronder ondervoeding nr.1 is, eigenlijk zelfs geen ziekte.
Het kind sterft alzo een stille, en dikwijls pijnlijke, dood.
Gisteren nog zag ik een vrouwtje die zo de helft van haar kroost verloren had. Ze had 8 kinderen maar 4 waren gestorven nog voor ze 5 jaar werden. Het werk gebeurde in een hitte van ongeveer 40 graden met een vochtigheidsgraad van boven de 90%. Onze locale artsen doen dapper door, dit ondanks de grote frustraties waarmee we af te rekenen hebben omwille van gebrek aan fondsen, omdat we zo veel meer kinderen en mensen zouden willen redden.
