Thuisnieuws
Eerst en vooral ben ik heel dankbaar dat het de goede kant opgaat met mijn gezondheid. Zo lukt het ook om de overzeese projecten van Doctors On Mission verder online op te volgen. Wel werd duidelijk dat ik het vroegere ritme op het werkveld niet verder aankan. Toch maak ik plannen om dit jaar nog voor een korte tijd naar Haïti te gaan. Begin volgend jaar zou ik dan graag een poos naar Bolivia terugkeren.
De laatste maanden kreeg ik veel informatie over acute noden in de extreem arme dorpen in Haïti en de vervolgde minderheidsgroepen in Pakistan. Honderden e-mails komen nog steeds wekelijks binnen die de ellende daar blootleggen. De rauwe werkelijkheid hiervan is moeilijk weer te geven in één nieuwsbrief.
Bolivia, een stukje geschiedenis
Alles begon in 1986 met een stage van 6 maand in de arme Staatshospitalen. We werkten toen vooral in kinderhospitalen, onder verschrikkelijke omstandigheden. Geneesmiddelen waren niet aanwezig. Als de ouders niet konden betalen, resulteerde dit meestal in schrijnende toestanden. Vele kinderen stierven aan tetanos, hondsdolheid, hersenvliesontsteking, infecties en tropische ziekten in letterlijk zeer pijnlijke omstandigheden.
Vanaf 1990 vertrokken we telkens voor 4 jaar. Aanvankelijk verplaatsten we ons met een 33 jaar oude Volkswagen camionette. Enkele jaren later beschikten we over voldoende Toyota Landcruisers-ambulances dankzij Rottary clubs uit België. Dan kwam de Volvo Hospitaal vrachtwagen uit Nederland. Die bood meer comfort maar was ook levensgevaarlijk langs de smalle, glibberige bergpaden.
In de jaren '90 tot en met 2002 hebben we in Bolivia vele medische centra kunnen opzetten, waaronder 3 vrij grote medische-missie basissen. Van daaruit vertrokken we met lokale medische-pastorale teams naar de allerarmste regio's binnen het armste land van Latijns-Amerika. Gedurende het regenseizoen kwamen modderlawines voor en werden de zeer steile, smalle bergpaden in de Andes, op 4500 meter hoogte, bijna onberijdbaar. Toch deden we het: we wisten dat er in elk dorp kinderen en volwassenen dringende medische hulp nodig hadden en er vele levens konden gered worden.
Het was werken vanaf zonsopgang tot diep in de nacht, met verlichting via een gaslantaarn. Sommige patiënten kwamen van 3 dagreizen ver, soms in een kruiwagen. Er kwam geen einde aan de toevoer van patiënten. Vaak sliep ik in de wagen tussen de dorpen om een beetje rust te hebben.
Ongeveer 6 jaar geleden besloten we terug naar de basis te gaan en te werken met levende stenen. Stukken van onze infrastructuur verkochten we. Zo konden we als team blijven uitgaan naar de allerarmsten. Dat is wat we nog steeds doen. Zo gaat de Boliviaanse missie verder in de Andes, de Amazone en ook onder de Guaranies.
Werkingsmiddelen
We hebben met de tijd moeten vaststellen hoe moeilijk het is om een grote infrastructuur blijvend te onderhouden. We moeten het momenteel doen met ongeveer 10% van de oorspronkelijke donaties. Als druk bezette arts had ik geen tijd om serieus werk te maken van promotie. We blijven overtuigd van de vele levensreddende acties die we daar kunnen uitvoeren.
We willen blijven uitgaan naar die plaatsen waar geen enkele vorm van medische hulp komt.
