In Haïti werken we met onze Medische Pastorale teams voornamelijk ongeveer 8 uur N.O. van Port-au-Prince in de bergen rondom Manceaux en ongeveer 8 uur Z.W. van Port-au-Prince in Morency. In Manceaux, dat in de Artibonite ligt, heeft de cholera epidemie na de aardbeving ziekte en ellende aangericht. In Morency dat in de vlakte ligt heeft dan weer de orkaan Sandy 2 jaar geleden erg veel schade aangericht. Op beide plaatsen hebben we enkele maanden geleden een kleine medische post kunnen opzetten.
De rit naar Morency
Eerst zijn we naar Morency vertrokken, ten zuidwesten van P.a.P. De rit alleen al naar die afgelegen streken is een avontuur op zich. Zelf ontsnapten we ternauwernood aan een ernstig verkeersongeval ter hoogte van de “armen markt” in Carrefour. Onze 22 jarige oude jeep, bemand door een team van tien, werd van de weg gereden door een ander voertuig en belandde bijna in een grote menigte. Verkeersregels zijn er onbestaande. De stank van alle restafval is er ondraaglijk in een hitte die vlug boven de 40 graden Celsius gaat. Op klaarlichte dag zag ik ratten rondom de mensen kruipen.
Onze poly kliniek
In Morency hebben we veel medisch en tandheelkundig werk kunnen doen in samenwerking met een team van Noorwegen. Er is daar wel nog geen stromend water of elektriciteit en dus ook geen Internet. Toch zijn we er in geslaagd om er een eerste multifunctioneel gebouw neer te zetten. Het werd onze poly kliniek en we konden er nu ook slapen in een echt bed. Dankzij o.a. jullie giften werd dit gebouw opgetrokken. We konden er 100den patiënten diagnosticeren en behandelen.
Schurft
Dit maal viel het mij op dat vele kinderen schurft (scabies) vertoonden, veroorzaakt door besmetting met mijten die zich in de menselijke huid ingraven en daar hun eitjes leggen. De kinderen krabben zich voortdurend vanwege de ernstige jeuk en veroorzaken zo bacteriële huidinfecties door het vuil onder hun nagels. Onbehandeld leidt dit naar verwikkelingen die zelfs reumatische hartziekten of nierziekten (streptokokken glomerulonefritis) kunnen veroorzaken. Haïti heeft, naast de cholera epidemie in 2012-2013, ook geleden onder de ziekte die plaatselijk “Chikungunya” wordt genoemd, verspreid door dezelfde muggen (Aedes mug) die knokkelkoorts (Dengue) en soms ook gele koorts verspreiden.
De grootste frustratie ontstaat omdat we de ziekten soms onvoldoende kunnen behandelen wegens gebrek aan medicatie die we niet kunnen aankopen door gebrek aan financiële middelen. Niemand kan er betalen.
Bolivia en Pakistan
Vanuit Morency zakten we terug af naar Port-au-Prince, terwijl het Haïtiaanse team op zoek is om de nodige medicatie terug aan te kopen. Straks is het weer verder trekken naar het Noordoosten in Haiti, naar de bergen. Gezien de vele regens en het zware parcours gebeurt dit dikwijls met gehuurde cross moto's.
Als lokale Directeur heeft Dr. Ino ons de laatste jaren door enkele moeilijke situaties geholpen. God zij dank ervaren we nu geen bedreigingen meer van de cocaïne gerelateerde familie clans in Santa Ana de Yacuma (Departement Beni). We hebben ons actie terrein enkele 100-den Km. verplaatst naar het Zuidoosten (Departement Santa Cruz) maar nog steeds heel dichtbij de Braziliaanse grens waar de armoede het grootst is.
Vanuit Pakistan blijven bomaanslagen, vervolging en grote noden nooit te eindigen. Zo schreef onlangs 1 van mijn teamleden:
Het is heel triest voor ons om jou te melden dat er 20 doden en 80 gewonden zijn gevallen in een dubbele zelfmoordaanslag (Taliban) op een protestantse en een katholieke kerk in de christelijke gemeenschap in Youhanabad, Lahore. We huilden met zijn allen en baden. We konden zo weinig doen terwijl zwaar gekwetsten ons de hele tijd in pijn toeriepen: 'Help ons, help ons ....' Youhanabad is de thuisbasis van meer dan 100.000 christenen.
Enkele dagen nadien kwam er nog een briefje uit Pakistan: “Dr. Rik, een jongen van 19 jaar is afgelopen nacht overleden in hevige pijnen wegens gebrek aan medische zorg .... Hoeveel meer levens moeten er nog vallen?” Een week later werd Nauman Masih, een 15-jarige jongen in brand gestoken (half april) in Lahore, Pakistan, omdat hij zei dat hij een christen was. De jongen overleed enkele dagen later omwille van grote brandwonden.
In mijn volgende brief zal ik meer schrijven over ons werk in de bergen in Haiti (Manceaux), waar we ook een veldhospitaaltje hebben. Namens alle DM-leden dank ik jullie van harte voor elke blijk van ondersteuning.
